Unang Byernes, nagtatalo ang kanan at kaliwa kong utak kung sasama ba ako sa naturang graduation at ang isa pa sa ikinagugulo ng pagiisip ko ang red dress na nakahanger syempre sa hangeran. Matapos manood ng Walking Dead episode 3 to 5, Season 2 bigla akong nagdesisyon na pumunta sa graduation.
Pagdating sa hotel kukunti pa lang tao tahimik lang akong umupo sa isang sulok ng lobby at saktong 5pm isa isa ng pinapasok sa loob at bago pumasok sa loob kailangang mong isulat pangalan mo with guest, halos nsa 200 ang gragraduate at hindi kasama yong mga guest nila so ganun kadami ang mga tao at hindi ako sanay sa ganun kadaming tao nahihirapan akong huminga. Naghanap ako ng pwesto yong nsa may pinakagilid para di ako napapasama sa mga picture picturan nila.
May biglang umeksena, gusto kong magtago sa ilalim ng lamesa sa kahihiyan na sinapit ko ng gabi na yon, ang tigas ng panga niya na kamukha nong kay Onyok na panga hindi yong kay Pacman na panga.
Awarding: Sa 200+ na grumadyet nagpasa kami ng tig sasampung shots at out of 200+ na yon 25 shots lng ang mapapasama sa exhibit at 25 din sa competition. bago mag dinner binuksan ang telon at dahil dagsaan ang mga taong titingin inuna ko munang kumuha ng pagkain, alam ko naman na sa batch na yon madaming magagaling talaga kesa sakin at tanggap ko yon. pagbalik ko sa table, sabi ng katabi ko congratulations isa yong shots mo nandon sa exhibit at isa napasama sa competition, iniwan ko pagkain ko at kunot noong nagiisip kung anong shots ko ang nakapasok, sa hindi maipaliwanag na kadahilanan yong shots na hindi ko masyadong feel yon ang nakapasok sa exhibit.
Isa isa ng tinawag ang mga may awards panghuli yong sa competition, kinalabit ako ng mentor ko isa yong shots mo sa kinuha ng mga judges. Nong Una gusto kong maguwi ng medalya o tropy na gawa sa glass kaso nong tinawag na yong nanalo sa iba’t ibang category at tinatanong pa nong host kung pano naging ganun ang kinalabasan yong parang ipapaliwanag pa kung pano nya nagawa yon. nagumpisa na akong kabahan at magtawag ng Santo na kilala ko pati yong sa Bon voyage na Santo tinawag ko na, pati yong magiging Santo pa lang tinawag ko na din para lang “Huwag akong tawagin, at Wag ako manalo” pano ko ipapaliwanag na tsamba ko lang talaga yong shots na yon? pano ko ppaliwanag na hindi ko matandaan yong settings na ginamit ko mahirap magpaliwanag sa gitna ng maraming tao. Nahirapan daw ang mga judges sa pagpili panimula ng host sa mata lang daw ng model nagkatalo at tinawag na ang nanalo. Ayon nagpasalamat ulit ako sa mga santong ginambala ko at nagwish na sana maging santo na sa lalong madaling panahon yong mga hindi pa nagiging santo. Nakahinga na ako ng maluwag.
2nd Friday: Prenup – 4am ang usapan at ang tagpuan sa McDonald. 3am pa lang gising na ako at saktong 4am nsa tagpuan ako tatlo kaming unang dumating puno ang loob at labas ng McDo na 24hrs. mga galing sa bar ang mga nagkakape maya maya pa isa isa ng nagsipagdatingan ang mga photographers na makakasama ko sa prenup shoots kasama ang mag asawang excited sa kanilang pagiisang dibdib. Halos karamihan sa magiging kasama ko ay mga walang tulog at yong iba kakagaling lang sa bar na katapat ng Mcdonald. Iniisip ko kinakabahan siguro ang bride & groom sa kalalabasan ng mga shots dahil mga lasing at walang tulog ang mga photographer nila.
masyado na yatang mahaba ang post kong ito at tinatamad na ako basta natapos din ang prenup at nakauwi akong masakit ang ulo.
